Gerhardus Johannes Tieke

1919 - 1993  (73 jaar)

• Naam	Gerhardus Johannes Tieke
  Geboorte	15 dec 1919	Lonneker
  Geslacht	Mannelijk
  Overlijden	6 jun 1993	Almelo   [1]
  Persoon-ID	I483	Echtermeijer
  Laatst gewijzigd op	26 jan 2019

  
  

  Vader	Gerhardus Hermannus Tieke,   geb. 21 nov 1888, Losser ovl. 4 nov 1939, Hengelo (Leeftijd 50 jaar)
  Moeder	Alida Margaretha Echtermeijer,   geb. 10 okt 1892, Hengelo ovl. 28 mei 1988, Stad Delden (Leeftijd 95 jaar)
  Huwelijk	22 feb 1916	Lonneker   [2]
  Gezins-ID	F1399732044	Gezinsblad  |  Familiekaart

  
  

  Gezin	Geertruida Hoveling,   geb. 9 apr 1923   ovl. 12 jun 2015, Almelo (Leeftijd 92 jaar)
  Huwelijk	7 jul 1945	Hengelo
  	Type: civil
  Kinderen	1. Yvonne Maria Alice Tieke
  Gezins-ID	F1399732112	Gezinsblad  |  Familiekaart
  Laatst gewijzigd op	30 mei 2025

  
  

• Aantekeningen

  Overleden: Gerrit werd geboren op 15 december 1919 aan de destijds te Lonneker gelegen Bosweg. Na een avontuurlijke jeugd in die omgeving kwam zijn dienstplicht die hem, als soldaat des lands verdediging, tot de Duitse bezetting, aan de Grebbeberg bracht. In de Tweede Wereldoorlog handelde hij als ongeorganiseerd verzet, veelal in vee en vlees dat ten goede kwam aan de mensen die het in die tijd zo nodig hadden. In 1941 kreeg Gerrit verkering met Truus Hoveling. Meer dan 50 jaren steunden zij elkaar en hadden elkaar lief. Tijdens de oorlogsjaren was het geluk niet altijd aan zijn kant. Twee?neenhalf jaar is hij van zijn vrijheid beroofd geweest. De doodstraf werd ooit een veroordeling die hem trof. Gerrit leerde in deze tijd moeilijke situaties te overwinnen. Veel respect mocht hij genieten. De eer die hem toekomt heeft hij altijd genegeerd. Na de oorlog bouwde hij samen met zijn vrouw een bedrijf op dat in de zestiger jaren tot grote bloei kwam. Poelier, wildhandel, dierentuin en restaurant. Zijn energie leek onuitputtelijk. Ondanks de voortvarendheid in zijn werk bleven tegenslagen hem niet bespaard. Hij kende zijn leven lang de problemen met de overheid. De bureaucratie was een blok aan zijn been. De gedrevenheid en het doorzettingsvermogen hielden hem overeind. "Geknakt.. .. , maar niet gebroken!' , zei hij. De zelfstandigheid en zijn oprechte bedoelingen stuwden hem telkens weer uit het dal en hij maakte er weer iets moois van. Evenals in de oorlogsjaren deed hij het later ook niet allemaal voor zichzelf. Al het werk dat hij verzette, hij deed het voor zijn gezin. In de jaren zeventig en tachtig, op wat kleinere schaal maar met dezelfde inzet, werkte hij als poelier. In volharding de zorg. dragend voor zijn vrouw en kinderen. Gerrit maakte lange dagen, toch leefde hij niet voor zijn werk alleen. Hij hield van dieren, hij hield van de natuur .... in verwondering over hoe alles groeit en bloeit. Te laat, pas op zijn zeventigste, kon hij besluiten het iets rustiger aan te gaan doen. Om te gaan ontspannen en zijn hobby's meer tijd te gunnen. Twee?neenhalf jaar woonde hij met Truus teruggetrokken van al de drukte van voorheen. Bij het verwerken van zijn laatste partij wild heeft hij een bacterieinfectie opgelopen die onoverwinnelijk bleek. Een langdurig ziekbed maakte aan een illusie een einde. Thuis mocht hij overlijden met zijn geliefde familie om zich heen. Lonneker, 6juni 1993 Gerrit, als groot verteller kon je ons meegeven wat je allemaal hebt meegemaakt. 73 Jaar lang een bijzondere, persoonlijke geschiedenis met ten einde een moedig doorstaan ziekbed.

  
  

• Bronnen

  [S12] . [S177] .